Wat doet Bart?

Omdat ik een behoorlijke tijd niets gepost heb, hier een flink bericht:

Het tienerkrokus kamp: als ik daaraan terug denk, dan denk ik aan: een hoop drukke tieners, uitgeput raken, veel gezelligheid en veel dingen die gebeurd zijn op geestelijk gebied. Er waren zo’n 45 tieners en ik had samen met Tirsa zo’n 10 tieners onder m’n hoede. Ik sliep samen met een andere leider met 10 tiener jongens op een kamer en dat viel me nog mee, we konden nog redelijk wat slapen. Verder bestond het kamp vooral uit diensten, kampvuur, dropping, nachtspellen, enzovoort.
Een paar dagen na het tienerkrokus kamp zaten we alweer aan tafel voor de vergadering van Dynamtie II. Dat begon na een paar weken. Op dat weekend kijk ik ook erg positief terug! We kenden van het vorige weekend al wat mensen dus het contact was daardoor wat makkelijker. Dit weekend was Jeroen Koornstra de gastspreker. Hij heeft erg goed gesproken over genade. Een onderwerp wat aan de basis van het christelijk geloof staat maar wat desondanks een lastig onderwerp is. Dus het was voor mij persoonlijk ook goed om hier over te horen en er over na te denken. Verder heb ik samen met Corriette wat tieners aan het denken gezet over de waterdoop, door middel van een seminar. En samen met Corriette heb ik de laatste dienst gedaan over zegenen. Dat was spannend maar ging zeker goed!

Afgelopen periode hadden we natuurlijk allerlei lessen maar ook hadden we maarliefst elke week een toets! We hadden namelijk wat toetsen in te halen. Nog niet alle cijfers heb ik hiervan terug maar tot nu toe heb ik allemaal voldoendes gehaald dus daar ben ik erg blij mee. Ook hebben we Ezechiel helemaal door moeten lezen. Daarover hebben we vervolgens les gehad van 2 verschillende lesgevers die beide theoloog zijn. Erg interessant!
Verder hebben we onder andere de volgende thema’s behandeld: andere kijk op genezing, homiletiek, manifestatie materialisatie, identiteit.

Ik heb net 10 dagen paas vakantie gehad en ben daarna gelijk opgehaald om deze periode te starten met een actie in Groningen. We hebben toen een weekend opgetrokken met een groep van 40 man die een ‘frontlinie cursus’ doen. Dit is een cursus door de VBG gemeente (met 1000 leden) aangeboden waarbij allerlei gastsprekers uitgenodigd worden voor allerlei onderwerpen. Deze keer waren Wim en Corrie uitgenodigd om les te geven over genezing en evangelisatie. We hebben vrijdag avond en zaterdag ochtend onderwijs blokken gehad en zaterdag middag zijn we Groningen in gegaan en daar hebben we op straat mensen zien genezen en hun verteld over Jezus. Zondag hadden we 2 diensten waar Wim sprak over genezing. Vervolgens mocht iedereen naar voren komen voor genezing. Daar hebben we met de mensen van de cursus samen gebeden voor genezing. En er gebeurden fantastische wonderen: een verlamde hand genezen, pijn uit gewrichten onmiddelijk weg, pijn in verschillende spieren weg! Echt fantastisch om te zien wat er kan gebeuren als we gaan doen wat Jezus deed.

Na een weekje thuis stonden we alweer op de stoep aan de Geldenaaksebaan 120 te Leuven. Misschien niet helemaal uitgerust begonnen we de volgende dag weer aan onze lessen. Na een aantal dagen les lag er een Bevrijdingsweekend met lesgeefster Roeline op ons te wachten. We waren door een gemeente uitgenodigd, het weekend bestond uit 2 diensten en 1 studie dag. Ik verbleef dit weekend bij het gezin van de voorganger, een groot gezin met veel gezelligheid!
Als ik terug denk aan het weekend kan ik zeggen dat ik voor het eerst stappen gezet in heb in bevrijding. Ik heb samen met anderen verschillende keren kunnen bidden voor verschillende mensen met verschillende problemen. Mensen die meerdere dagen kwamen dit weekend gaven aan dat ze wel degelijk veranderingen opmerkten. Dus dat was fantastisch om te merken!
Deze week hebben we opnieuw verschillende lessen gehad, maar de komende dagen zijn we vrij van lessen omdat we ons voorbereiden op het Tiener Krokus Kamp. Een kamp dat in Belgie wordt gehouden waar ik samen met een Vlaamse een groep Tieners onder mijn hoede krijg voor bijna een week. Het zal een intensieve tijd worden met weinig slaap en veel aandacht vragende tieners. Dus ik hoop de komende dagen mijn energiepijl nog flink te laten stijgen om mezelf vervolgens helemaal leeg te laten trekken! Maar natuurlijk is dit weer een fantastische kans om kennis te maken met tienerwerk. Naast het hoeden van de kudde tieners zal ik elke dag een half uur stille tijd invullen, zal ik een stukje getuigenis geven en waarschijnlijk zullen we een seminar geven.

Ik sluit dit bericht af met nog wat fototjes van India en Nepal, veel kijkplezier gewenst!

Op dit moment zitten we in Delhi en wachten we tot we vertrekken naar het vliegveld voor onze terugreis. Aangezien ik wat tijd over heb doe ik bij deze nog even verslag van de laatste 3-daagse conferentie die we hadden in Mandla.

Met de trein aangekomen in Jabalpur (met zo’n 2-3 uur vertraging), zijn we per jeep vertrokken naar ons guesthouse in Mandla. De Jeep was 6 persoons, maar we moesten erin met 8 personen en ook nog eens bagage van 4 personen. Wat betekende dat? Met 4 personen op de achterbank, dachten we dat de hele achterbak vol zat met bagage. Daar dachten de Indiers anders over, dus daar kroop de 8e knus tegen de koffers aan. Toen volgde een autorit van 2 uur waarbij we knus tegen elkaar en nog net niet bij elkaar op schoot zaten. Aangekomen bij het guesthouse konden we na 15 minuten opfris-tijd gelijk door naar een leiders-samenkomst. Daar zaten de mensen als zo’n 2-3 uur te wachten vanwege onze vertraging. Wim sprak in deze samenkomst over ‘overbodige wonderen’. In die samenkomst gaf Wim mij de ruimte om een profetisch woord uit te spreken, dit heb ik gedaan en aan de reacties te merken leek het raak te zijn! De volgende dag hebben we nog een leiders samenkomst gehad. Ook daar kregen wij studenten de kans om profetische woorden uit te spreken.
Tijdens deze conferentie hebben we 2 avond-diensten gehad. Tijdens deze diensten waren er veel niet-christenen aanwezig, op deze mensen hebben we ons vooral gericht door te bidden voor genezing en het evangelie uit te leggen en een bekerings-oproep te doen. Het bidden voor genezing was absoluut met succes, een heel aantal veel voorkomende kwalen genazen. Maar er zijn twee wel heel bijzondere wonderen gebeurd: onder Corriette haar handen genas een vrouw van haar slechthorendheid en onder de handen van Larissa genas een man die aan zijn linkerkant helemaal verlamd was!
Ook hebben we een half uurtje kinder programma mogen vullen, dit hebben we gedaan door de kinderen mee te nemen in het bidden voor genezing. De kinderen waren duidelijk enthousiast!
De conferentie werd afgesloten met een zondag-ochtend-dienst. Deze dienst hadden we opnieuw de kans om profetische woorden uit te spreken. Het mooie was dat het woord wat Wim had naadloos aansloot op het woord dat ik had voor een jongen. Het andere woord wat ik uitsprak: Larissa had precies hetzelfde! Na een goede lunch zijn we begonnen aan onze terugreis en daar zijn we nu nog steeds mee bezig! Dus zometeen pakken, eten en vliegen!

Op het station van Agra aangekomen kwamen we na wat zoeken onze gastheer tegen: Ralph, een Duitser getrouwd met een Indiase, wonend in India. Met zijn jeep reden we naar zijn ‘compound’. Wat moet je je daarbij voorstellen?: een groot stuk grond afgezet met hoge muren, een mooi groot huis wat van Ralph en zijn vrouw is en een aantal ‘rijtjeshuizen’. In die rijtjeshuizen leven gezinnen die kinderen opvangen die geen ouders meer hebben of ouders hebben die niet voor ze kunnen zorgen. Daar aangekomen kregen we een prima hotelkamer aangewezen en 5 minuten opfris-tijd want daarna begon onze eerste dienst alweer.
We zijn 4 dagen in Agra gebleven. Elke dag bestond uit s’ochtends een dienst met twee sessies op het compound bij de ‘school for supernatural’. De groep bestond uit zo’n 30-40 vooral jonge mensen, sommigen met bedieningen, anderen deden de bijbelschool van Ralph. De groep was erg enthousiast en hongerig voor flink wat geestelijk voedsel. Elke avonds was er een dienst in een kerk waar Ralph voorganger van is. Hier brak nog meer enthousiasme los, vooral tijdens de aanbidding. Tijdens deze diensten waren er ook veel niet-christenen, daarom lag de nadruk vooral op genezing. Tijdens deze diensten zijn er mensen van allerlei kwalen genezen, maar 1 wil ik er even uit lichten. Na een van de diensten baden we voor alle mensen die genezing nodig hadden. Op een gegeven moment komt er een man naar ons toe, mijn vertaler zegt me: “this man is deaf on one ear”. Dus ik zeg: “okay, we’re gonna pray for it”. Dus ik steek m’n vinger in z’n dove oor, spreek een gebed uit, haal mijn vinger (inclusief wat oorsmeer) uit z’n oor en zeg ik wat in zijn dove oor. Onmiddelijk vraag ik aan mijn vertaler: “does he feels any difference?”. En dan maakt mijn vertaler me duidelijk dat zijn oor volledig genezen is! Voor mij is dit het grootste wonder wat ik tot nu toe onder mijn eigen handen heb zien gebeuren!

Donderdagavond stonden we opnieuw op het station op onze (vertraagde) nachttrein te wachten. De trein zou uiteindelijk om geloof ik 19.05 vertrekken en 19.10 aankomen vanaf perron 1. Na wat heen en weer sprinten over het perron voor de juiste wagon stapten we zeker voor 19.10 in. Vervolgens begon Wim onze plaatsen te zoeken en kwam hij erachter dat die al bezet waren. Maar de mensen die onze plaatsen bezet hielden werden nerveus, want in India gaat de toerist voor, wat betekent dat deze mensen of ze nou recht hadden of niet hun plaats af moesten staan aan ons. Inmiddels begon de trein te rijden en liet Wim ons ticket zien aan de andere passagiers die tot onze grote schrik zeiden: “You’re in the wrong train!” Dus Wim maakt onmiddelijk duidelijk dat we de rijdende trein onmiddelijk uit moeten! Hij en de meiden lopen naar 1 uitgang, ik denk: we moeten snel zijn dus ik loop naar de andere uitgang. Bij de uitgang aangekomen steek ik mijn hoofd buiten de openstaande deur en merk ik dat de trein al een aardig vaartje heeft! Ook Wim noch de meiden de andere uitgang uitspringen en besluit ik het zelf ook maar niet te doen. Dan voel ik de trein ineens onzettend hard remmen, wat bleek: iemand trok voor ons aan de noodrem! Toen de trein eenmaal tot stilstand was gekomen en we gelukkig nog gebruik konden maken van het laatste stuk perron stapten we uit. Er kwam een soort politie agent naar ons toelopen en die ons ticket las en concludeerde dat we deze trein helemaal niet hadden moeten nemen. We moesten de volgende trein nemen. Hij noteerde wel onze gegevens, dus we hopen dat er geen boete op onze deurmat zal vallen voor het gebruiken van de noodrem. Na wat wachten op het perron kwam eindelijk de juiste trein, zucht. In die trein waren prima bedden waar we prima op hebben geslapen. Haha, wat een ervaring zeg! Bij terugkomst in NL heb ik misschien wel wat pastorale hulp nodig om dit te kunnen verwerken, voor de rest gaat alles goed. Inmiddels zitten we voor onze laatste conferentie in Mandla. Hier hebben we gisteren 2 diensten gehad en vandaag 1. Morgen avond vertrekken we per trein weer naar Delhi, we brengen dan opnieuw de nacht door in de trein. Overdag zijn we in Delhi, s’avonds pakken we het vliegtuig richting Zurich en van Zurich vliegen we naar Brussel.
Met nog 2 diensten te gaan, is de reis dus bijna ten einde gekomen. Ik heb ontzettend veel moois meegemaakt maar ik moet eerlijk zeggen dat het nu wel aftellen is. Het reizen is best vermoeiend, en je eigen bed slaapt het beste en je eigen voedsel smaakt toch het beste. Kort samengevat: oost west, thuis best!

Dit zal waarschijnlijk mijn laatste bericht zijn vanuit India, verslag van deze laatste conferentie doe ik denk ik in NL.

In Kathmandu hadden we dus een 2-daagse conferentie.

Op de eerste dag mocht ik na de aanbidding gelijk beginnen met mijn getuigenis. Het was de eerste keer dat ik deze gaf, dus het was wat spannend, maar ik ben tevreden. Wim heeft het daarna van me overgenomen. Hij heeft gesproken over vervulling van de Heilige Geest en tongentaal. Daarna deed hij een oproep waar toch meer dan 20 mensen reageerden. Na gebed begon volgens mij bijna iedereen in tongen te spreken, maar ze waren nog wat verlegen om het allemaal toe te geven. Die dag zijn er ook nog mensen bevrijd! Daarmee was dag 1 gedaan!
Op de tweede dag heeft Corriette haar getuigenis gegeven, dat ging prima. Wim sprak deze dag over de ‘linkshandige soldaat’ en over de 5 bedieningen binnen de gemeente. Na de pauze heeft Larissa weer met succes een bekeringsuitnodiging gedaan, met succes: er kwamen 14 mensen naar voren die hun keuze voor Jezus maakten! Wim heeft hierna goed gesproken over bitterheid en vergeving.

Omdat ik mijn gitaar niet bij me heb probeer ik voor en na diensten even te oefenen op eventueel een gitaar die ik vind in de kerk waar ik op dat moment ben. Buiten het feit dat ik het eelt op mijn vingers onderhoud heeft het sociaal ook nog een leuk effect, want voor je het weet zitten er 3-5 mensen om je heen aandachtig te luisteren, of beginnen tegen je te praten en soms komt er heel wat los en beginnen ze ineens zware zonden tegen je te belijden.

Verder kan ik jullie melden dat het reizen soms erg vermoeiend kan zijn (eergisteren moesten we 8 uur wachten op ons vliegtuig), maar het leuke is dat je allerlei mensen onmoet. Zo hebben we in Nepal Brain en Meggie ontmoet die net van India kwamen maar oorspronkelijk Amerikaans zijn. Ze zijn zendelingen en het was erg leuk om hun enthousiasme voor God en de zending te proeven. En er was een Duitser die in hetzelfde guesthouse in Kathmandu verbleef, hij was ook een christen en we hadden een leuk diepgaand gesprek met hem over de kerk en haar standpunten.

Nu zit ik in een internetcafe in Delhi, India. Vandaag en gisteren hebben we een meeting gehad in een kerk van pastor Emmanuel. Ik kon aan het uitbundige enthousiasme gelijk merken dat ik niet meer in Nepal maar in India was. Wim heeft gesproken over profetie waarna hij het gelijk heeft geoefend met de mensen. Dat ging behoorlijk soepel, na 2 pogingen had iedereen die wilde geprofeteerd! Vandaag heeft hij gesproken over wonderen en tekenen, waarna we hebben gebeden voor genezing. Bij mij ging het bidden voor genezing helaas met weinig resultaat. Volgende keer vast beter!

Morgen vertrekken we naar Agra. Om daar te komen pakken we de trein en daarmee hebben we het voorrecht om 4-5 uur in de ochtend op te staan. Volgend bericht uit Agra dus!

Rond een uur of 9-10 werden we maandag opgehaald om te vertrekken naar de kerk waar we 2 diensten zouden hebben. Echter onderweg, na flink stuiteren en hobbelen over allerlei wegen, begon de auto wel een erg raag geluid te maken. Bij elke hobbel en elke keer remmen leek het alsof het wiel tegen de wielkas aanschoof. Volgens de chauffeur/monteur waren het de remmen en konden we prima verder rijden. Eenmaal aangekomen en uitgestapt op de plaats van bestemming, wilde de chauffeur wegrijden. Maar toen viel Wim op dat het viel naar voren en achter tegen de wielkas aanschoof. Het wel zat helemaal niet goed meer vast! Die dag daarvoor waren we voor een toeristisch tripje met hetzelfde koekblik een stijle bergweg op- en afgeramd, gelukkig is ons dit toen niet overkomen!
Anyway, eenmaal aangekomen kon de dienst beginnen. We hadden eerst een stuk aanbidding waarna Wim sprak over genezing. We hebben hierna gebeden en de ene na de andere kwaal zagen we onder onze handen genezen! Het was ook erg bijzonder te zien hoe open, vriendelijk en enthousiast deze mensen waren. Toen was de eerste sessie gedaan.
Na een korte pauze begon de tweede, inmiddels waren we met zo’n 200 man. Wij als studenten hebben ons toen utgestrekt naar een profetisch woord voor de gemeente. Bij het uitspreken van deze woorden bleken ze elkaar mooi aan te vullen, ze gingen over Gods liefde, pastorale hulp en nieuwe dingen die God wil doen in hun midden. Verder heeft Larissa een bekeringsuitnodiging gedaan. Dat ging goed, en er reageerden ook nog eens 20-30 man!

Op dit moment bevinden we ons opnieuw in Kathmandu. Hier hebben we een 2-daagse conferentie waarvan morgen alweer de laatste dag aanbreekt. Hier zal ik later verslag van doen. Vrijdag zullen we onze laatste uren in Nepal doorbrengen, want die dag vliegen we weer naar Delhi, India. Vanuit India zal ik weer van me laten horen!

De conferentie in Chitwan was 2 dagen, elke dag waren er 2 diensten.
Dag 1: De eerste dienst werden we hartelijk ontvangen en kregen we een mooie glimmende sjaal en een plaats op het podium. Na een aantal nummers te hebben gezongen heeft Wim gesproken over ‘overbodige wonderen’, na een korte pauze heeft hij nog kort gesproken over ‘bitterheid’. Helaas ging niet alle aandacht uit naar de preek, er waren nogal wat kinderen die lawaai maakten en telefoons afgingen wat voor wat onrust zorgde.
Dag 2: Weer een aantal nummers gezongen en daarna kreeg ik de vrijheid een aantal profetische woorden uit te spreken. Voor 3 mensen had ik een woord, deze heb ik naar voren geroepen en ze het woord doorgegeven. Helaas waren alle woorden zonder zichtbaar succes want geen van de personen kon zeggen dat het bij ze klikte, dus of er veel ‘profetisch’ aan was betwijfel ik. Dus dat was ook een goede les voor mij. Hierna heeft Wim het overgenomen, hij heeft gesproken over bevrijding. Hierna zijn we gaan bidden voor bevrijding, en er kwam vooral bij de dames zichtbaar behoorlijk wat los. Of er ondermijn handen wat is gebeurt weet ik niet. De dienst daarna heeft Wim gesproken over ‘het vuur aanwakkeren’.
Trouwens, tijdens eens van de pauzes had ik een aantal foto’s uit mijn tas gehaald van mij en mijn familie, voor ik het wist had ik 20 man op me heen staan die allemaal erg nieuwschierig waren wie dat allemaal waren op die foto’s!

Gisteren hebben we een toeristisch ritje gemaakt op een olifant door de wildernis. Erg comfortabel was het niet, maar wel een erg leuke ervaring. We hebben allerlei dieren gezien: apen, een krokodil, van heel dichtbij drie neushoorns en een aantal herten. Na deze rit zijn we doorgereisd naar onze huidige verblijfplaats: Pokhara! Hier hebben we vandaag de toerist uitgehangen. We hebben een hooggelegen plaats bezocht met fantastisch uitzicht op het Hymalaya gebergte, we zijn naar een boedhistische tempel geweest en hebben een ongergrondse waterval gezien. Verder zijn we door Pokhara gewandeld en het was heerlijk zonnig zomers weer! Net werd me verteld dat we op 900m hoogte zitten, dus inmiddels (hier is bij het typen van dit bericht 8:15 en donker) is het al flink afgekoeld. Dus ik ben een bevoorrecht man met 2 slaapzakken en een lange onderbroek! Welterusten (alvast)!

Waarschuwing: dit bericht is niet geschikt voor degenen met een zwakke maag.

Zondag kwamen we aan in Sulwan (toch niet de geboorteplaats van Boeddha). Na 2 kipburgers ben ik gaan slapen in het tot nu toe meest smerige guesthouse. Die nacht begon het allemaal, ik sliep erg onrustig en werd vaak wakker. Mijn temperatuur begon ook flink te stijgen. Die ochtend werd ik wakker met ook nog eens hoofdpijn en een licht misselijkheid. Op het hurktoilet constateerde ik dat het goedje wat uit mijn achterste kwam wat meer vocht bevatte dan normaal gesproken. In de verwachting dat het in de loop van de dag wel over zou gaan ben ik opgestaan en gaan ontbijten. Bij het restaurant ben ik na 1 hap toast naar buiten gelopen in de hoop het met wat frisse lucht binnen te kunnen houden. Staande in een berm voelde ik de kots opkomen. En, ik weet niet meer hoe het kwam maar, ik viel al kotsend op mijn kont en schoof een (gelukkig droogstaand) slootje in. Nadat ik mijn hele maaginhoud had geleegd kwam ik erachter dat mijn kleding er ook onder zat. Daarop zijn we terug gegaan naar het guesthouse. Toen de thermometer aangaf dat zowel ik als medestudent Larissa koorts hadden zijn we beide ons bed ingedoken. Die dag werd het alleen maar erger: mijn temperatuur steeg, ik moest meerdere keren overgeven en was flink aan de diarree. Wim en Corriette kwamen aan het eind van de dag terug van 2 samenkomsten. Met Larissa ging het op dat moment beter, maar ik ben samen met Wim naar de plaatselijke dokter gelopen. Daar aangekomen -het leek meer op een apotheek- ben ik onderzocht en kreeg ik zo’n 6 verschillende soorten medicijnen mee. Bij het guesthouse aangekomen heb ik die ingenomen, maar al snel kwam het allemaal er weer uit. Ik heb die avond en de volgende dag meerdere keren geprobeerd te eten, te drinken en de medicijnen te slikken. Maar alles kwam er van boven of onder weer uit. Dus mijn situatie ging alleen maar meer achteruit en het leek steeds meer op een voedselvergifitiging. Die dag ben ik opnieuw naar de dokter geweest. Daar werd ik in een smerig kamertje gelegd waar 3 bedden stonden, op de middelste lag een man te slapen en ik mocht op het bed naast hem gaan liggen. Inmiddels hadde zich een aantal toeschouwers verzameld in het kamertje, terwijl zij toekeken mocht ik letterlijk met een bil bloot om er vervolgens een injectie in te krijgen (misschien had ik daarna even met de pet rond moeten gaan). Na de injectie kreeg ik via een infuus een liter vloeistof binnen met antibiotica. Alsof het nog niet genoeg was: ik kreeg deze keer zo’n 10 verschillende soorten medicatie mee die ik op allerlei tijdstippen in moest nemen. Bij het guesthouse aangekomen ben ik mijn bed weer ingedoken. Na -volgens mij- nog 1 keer medicijnen uitbraken ging het beter. Ik kon langzaam maar zeker wat ik innam weer binnenhouden, mijn temperatuur begon te zakken en mijn hoofdpijn verdween. Die nacht hoorde ik de meiden in een andere kamer vreselijk hard gillen! Ik dacht, die zullen last van een beest hebben ofzo. Een minuutje later hoorde ik op mijn kamer een aantal verpakkingen kraken. Die ochtend hoorde ik dat ze een muis op bezoek hadden gehad. Ik had wat pakjes koekjes bij me op bed liggen, die muis is dus op het bed gekropen en heeft dus naast me liggen te snacken. Nadat we het helemaal gehad hadden met dit smerige hotel (alles was smerig, Corriette had een gat in haar bed en we hadden dus last van muizen) zijn we per auto naar Chitwan gereden. Op 1 keer stoppen voor diarree na ging het vlekkeloos.
Het guesthouse in Chitwan (waar we nu nog zitten) is voor ons een paradijs. Alles is schoon en we hebben een betaalbaar en goed restaurant in de buurt. Qua gezondheid ga ik alleen maar vooruit: hoofdpijn is over, temperatuur is oke, misselijkheid is over en ik eet em drink weer goed! Het enige waar ik nog een beetje last van heb is diarree. Vandaag ben ik ook gewoon weer meegeweest naar de conferentie en dat ging prima! Dus geen reden voor jullie om je nog zorgen te maken!

Bij deze wil ik Corriette, Larissa en Wim bedanken voor al hun goede zorgen. Verder wil ik iedereen bedanken die voor me hebben gebeden, aan me gedacht hebben en met me meegeleefd hebben.

De komende dagen zal ik verslag doen van de conferentie waar we nu in zitten.

We hebben weer een internetcafe kunnen vinden, dus bij deze weer een bericht uit Azie!

Vrijdag hebben we samen met Nepalees Pastor Jamrai die ons begeleidt en vertaalt, het vliegtuig gepakt naar Kathmandu. Het was een vlucht van ongeveer een uurtje dus dat viel mee, tijdens de vlucht konden we genieten van het uitzicht op het Hymalaya gebergte (met daarbij de Mount Everest). Per taxi zijn we vanaf het vliegveld naar het guesthouse gereden. En de kamer die ik toegewezen kreeg is prima.
Wat bij het binnenrijden van Kathmandu duidelijk werd is dat deze stad behoorlijk toeristisch is, je ziet overal toeristische winkeltjes, we zijn niet de enige blanken en het lijkt hier behoorlijk gericht te zijn op ‘bergtoeristen’ want je ziet overal winkels met ‘berguitrusting’. Wat ook opviel was de temperatuur, we zitten hier veel hoger dus de temperatuur is lager. Maar mijn 2 slaapzakken, geitenwollen sokken en lange onderbroek hebben me vannacht behoorlijk warm kunnen houden!
Na een goede nachtrust en ontbijt, werden we 1,5 uur te laat opgepikt (hier heel normaal natuurlijk) om naar de samenkomst te rijden. We kwamen binnen in een gebouwtje met zo’n 70 mensen. Na een enthousiaste aanbidding heeft Wim gesproken over profetie. Waarna wij als studenten met hem hebben geprofeteerd over een aantal mensen. Na een uurtje pauze heerlijk in de zon begon de 2e dienst. Hier heeft Wim gesproken over genezing, waarna we voor iedereen die wilde, baden voor genezing. Er zijn erg bijzonder wonderen gebeurt, waaronder een verlamd been dat genas, een beschadigde knie die genas, en drie dove oren die genazen!

Morgen vertrekken we naar de geboorteplaats van boeddha, de naam ervan kon ik zo snel niet vinden, dus dat mag je zelf uitzoeken.

Hieronder de beloofde geitenkoppen uit India en een sfeerplaatje uit India. Hier laat ik het bij, ik ga hopelijk warm douchen en we hebben sinds een half uur weer stroom dus dan hoef ik mijn zaklamp niet vast te houden onder het douchen!

Graag wil ik dit bericht openen (nee niet met gebed, maar) om samen met jullie Nederlanders te genieten van het feit dat ik voor E 0,50 naar de kapper ben geweest! Dat was me ook een ervaring zeg! Ik ging zitten in een stoeltje en het duurde maar een kwartiertje. Ik kreeg een soort laken over mijn kleding heen, de kapper kon geen engels dus na 1 handgebaar waarmee ik probeerde uit te leggen dat ik hetzelfde kapsel wilde alleen wat korter begon hij en moest ik me in vertrouwen maar overgeven. Het feit dat er een blanke werd geknipt trok ook nog eens een hoop aandacht, dus er stonden allerlei kerels te kijken! En ik kan je zeggen mijn vertrouwen is niet beschaamd. Het ziet er strak uit, ook kreeg ik nog hardhandige massage, werd ik even gekraakt en vond de kapper dat een scheiding aan de zijkant mij wel goed stond (die bij het typen van dit bericht nog steeds in mijn haar zit maar niet voor lang), een hele behandeling dus.

We zijn dinsdag dus vertrokken vanuit Delhi en na een vlucht met en fikse vertraging door de mist aangekomen in Bagdogra. Vanuit Bagdogra zijn we de grens over gegaan per taxi naar Nepal, dat ging aardig soepel dus we waren aardig bij tijds bij het hotel. Wat het hotel betreft was ik voorbereid op een beschimmelde kamer met een smerig toilet met poep aan de muur en een restaurant met niet-binnen-te-houden voedsel. Gelukkig was dat niet het geval, ik zou bijna zeggen integendeel. Ik heb een 2 persoons kamer, redelijk schoon, met warm water, een redelijk schone badkamer, een redelijk schone WC waar je toch lieve boven hangt en een restaurant met prima eten. Dus mij hoor je niet klagen!
Gisteren en vandaag waren we uitgenodigd op een conferentie. Op deze conferentie waren zo’n 200 mensen die uit allerlei plaatsen kwamen. We werden hartelijk welkom geheten en kregen een sierlijke broche opgespeld en een sjaal om. Je merkt dat gasten hier erg belangrijk zijn, we mochten als een van de weinigen zitten op een stoel op het podium i.p.v. op de grond in de zaal. We hebben gisteren 4 diensten gehad en vandaag 2 diensten. Elke dienst was opgebouwd uit het zingen van 2-3 nummers, een dans en een preek. Wim heeft onder andere gesproken over de Heilige Geest, over genezing en bitterheid. Wat heb ik kunnen doen? Ik had een woord voor de gemeente en dit heb ik kort kunnen delen, een preek was het niet echt, maar een korte boodschap. Na de boodschap deed ik een oproep, bijna iedereen reageerde hierop waarna ik voor ze heb kunnen bidden. Dit is tot nu toe voor mij een van de hoogtepunten! Verder heb ik bij oproepen na aanleiding van preken van Wim mee kunnen bidden en hebben Larissa, Corriette en ik een lied gezongen.
Wat me verder opviel is dat de mensen hier geestelijk erg open staan voor bijvoorbeeld nieuwe dingen van God, hoe meer diensten we hadden hoe meer enthousiast ze werden en het zijn veel jonge mensen die christen zijn.

Ik kan jullie nog een hoop meer vertellen, maar daarvoor schiet de tijd te kort.
Morgen reizen we door en vertrekken we naar Kathmandu, een plaats ook in Nepal. We doen dat per taxi en vliegtuig. Hopelijk is het niet weer zo mistig en lopen we geen vertraging op!

Over and out!